F. Belastend en ontlastend bewijs

a) Algemene beschouwingen

1) Mensenrechtenschendingen

China schendt mensenrechten op diverse manieren. Deze schendingen zijn vreselijk en ernstig. Behalve Falun Gong, zijn er andere hoofddoelwitten voor mensenrechtenschendingen zoals Tibetanen, Christenen, Oeigoeren democratie-activisten en andere mensenrechtenverdedigers. Rechtsstaat mechanismen die ertoe dienen om mensenrechtenschendingen te voorkomen, zoals een onafhankelijke rechtspraak, toegang tot een advocaat bij arrestatie, habeas corpus, het recht op een openbaar proces, zijn afwezig in China. China wordt volgens haar grondwet geregeerd door de Communistische Partij. Het wordt niet geregeerd door een gerechtelijk systeem.

Het Communistische China kent een geschiedenis van enorme, onvoorstelbare wreedheden tegenover haar eigen volk. Het Communistisch regime heeft meer onschuldigen gedood dan het Nazi-Duitsland en het Rusland onder Stalin bij elkaar \[1]. Jonge meisjes worden vermoord, verlaten en verwaarloosd in grote getale. Foltering is wijdverspreid. De doodstraf is zowel wijdverbreid als willekeurig. China executeert meer mensen dan alle landen gecombineerd. Religieus geloof wordt onderdrukt \[2].

Dit patroon van mensenrechtenschendingen bewijst, zoals vele andere factoren, niet op zichzelf de beschuldigingen. Maar het neemt een element van tegenbewijs weg. Het is onmogelijk van deze beschuldigingen te zeggen dat ze niet passen in het algehele patroon van respect voor mensenrechten in China. Terwijl de beschuldigingen op zichzelf, verrassend zijn, zijn ze minder verrassend in een land dat een mensenrechtensituatie heeft zoals China dan voor andere landen.

Wanneer er zoveel mensenrechtenschendingen zijn in China is het beledigend om het over een enkel slachtoffer te hebben. We vragen desalniettemin aandacht voor het leed dat mensenrechtenadvocaat Gao Zhisheng aangedaan is als een voorbeeld van onze studie. Het was Gao die ons vorige zomer schreef en ons uitnodigde naar China te komen om het stelen van vitale organen van Falun Gong gewetensgevangenen te onderzoeken. Een visa werd vervolgens niet uitgevaardigd door de ambassade in Ottawa om dit te kunnen doen. Hij \[Gao] werd niet lang daarna gearresteerd.

Gao schreef drie open brieven aan president Hu en andere leiders, om te protesteren tegen een verscheidenheid aan mishandelingen tegen de Falun Gong, inclusief specifieke gevallen van foltering en moord. Gao schreef ook over de verwijdering en verkoop van organen van Falun Gong beoefenaars en veroordeelde dit. Hij drukte zijn bereidwilligheid uit om mee te werken aan de Coalitie om Orgaanroof te Onderzoeken bij nog levende mensen \[3].

Hij werd veroordeeld voor het aanzetten tot ondermijning \[van de staat] en op 2 december 2006 kreeg hij een driejarige gevangenisstraf. Zijn periode van hechtenis werd echter verlengd tot vijf jaar. Zijn politieke rechten werden ingetrokken voor een jaar door de rechtbank in Beijing. Deze onderdrukking van iemand wiens enige zorg is respect voor mensenrechten in het algemeen en de vervolging van Falun Gong beoefenaars in het bijzonder versterkt zijn zorgen en de onze.

Het Internationale Olympisch Comité kende in 2001 de Olympische Spelen van 2008 aan Beijing toe. Liu Jingmin, vice-president van de Olympisch organisatie van Beijing zei in april 2001: “Door Beijing toe te staan als gastheer op te treden voor de Spelen helpt u de ontwikkeling van de mensenrechten.”

Het resultaat is echter juist het tegenovergestelde geweest. Amnesty International zei in een mededeling gepubliceerd op 21 september 2001:

“In de laatste beoordeling van de prestaties van de Chinese regering in vier referentiegebieden van mensenrechten in het vooruitzicht van de Olympische Spelen, heeft Amnesty International bevonden dat de algehele situatie slecht gebleven is. Er is enkele vooruitgang geboekt in het doodsstraf systeem, maar op andere cruciale gebieden zijn de mensenrechten onder de regering verslechterd.”

Door de Olympische Spelen in Beijing door te zetten, geeft de internationale gemeenschap een boodschap van strafvrijstelling af aan China. De indruk die China krijgt is dat het er niet toe doet in welke mate ze de mensenrechten schendt; de internationale gemeenschap schijnt er niet om te geven.