BLOEDERIGE OOGST
Gereviseerd rapport naar de beschuldigingen van de handel in organen van Falun Gong beoefenaars in China 31 Januari 2007
David Matas & David Kilgour
2) Gezondheidszorgfinanciering
Toen China zich van een socialistische naar een markteconomie bewoog, maakte het gezondheidssysteem deel uit van de overgang. Sinds 1980 begon China met het terugtrekken van de regeringsfondsen uit de gezondheidssector en verwachtte dat het gezondheidssysteem het verschil kon goedmaken door dit in rekening te brengen bij de consumenten van gezondheidsdiensten. Sinds 1980 daalde de regeringsuitgaven van 36% van de totale gezondheidszorg naar 17%, terwijl het deel dat patiënten zelf moesten ophoesten de hoogte in rees van 20% naar 59% \[4]. De studie van een wereldbank rapporteert dat de reducties in de dekking van de openbare gezondheidszorg verslechterd zijn door de toename van de kosten in de privé-sector \[5].
Volgens een cardiovasculaire arts, Hu Weimin, zijn de staatsfondsen voor het ziekenhuis waar hij werkt niet genoeg om de stafinkomens te dekken voor één maand. Hij zei: “Onder het huidige systeem, moeten de ziekenhuizen winsten nastreven om te overleven.” Mensenrechtenorganisaties in China rapporteren: ”Landelijke ziekenhuizen hebben wegen moeten uitvinden om geld te verdienen om voldoende inkomsten te genereren.” \[6]
De verkoop van organen werden een bron van inkomsten voor ziekenhuizen, een manier om hun deuren open te houden en een manier waarop andere gezondheidsdiensten verschaft konden worden aan de gemeenschap. Men kon zien hoe deze noodzaak voor fondsen eerst zou leiden tot een rationalisering dat het oogsten van organen van gevangenen die toch geëxecuteerd zouden worden acceptabel was en ten tweede tot het verlangen niet te veel vragen te stellen over of de donoren die binnengereden werden door de autoriteiten echt ter doodveroordeelde gevangenen waren.
3) Financiering van het leger
Het leger is, zoals het gezondheidssysteem, van openbare financiering gegaan naar een privé onderneming. Het leger in China is een conglomeraat bedrijf. Dit bedrijf is geen corruptie, geen afwijking van het staatsbeleid. Het is een door de staat bekrachtigde en goedgekeurde wijze van geld vergaren voor militaire activiteiten. In 1985, vaardigde toenmalig president Deng Xiaoping een richtlijn uit die volksbevrijdingsleger-eenheden toestond om geld te verdienen om de tekorten in hun teruglopende budgetten goed te maken.
Veel van de transplantatiecentra en algemene ziekenhuizen in China zijn militaire instellingen, gefinancierd door orgaantransplantatie-ontvangers. Militaire ziekenhuizen opereren onafhankelijk van het Ministerie van Volksgezondheid. De financiering die ze verdienen met orgaantransplantaties dekt meer dan alleen de kosten van deze faciliteiten. Het geld wordt gebruikt voor het algemene militair budget.
Er is bijvoorbeeld het Orgaan Transplantatiecentrum van het Algemene Politiemacht Ziekenhuis in Beijing. Dit ziekenhuis meldt stoutmoedig:
“Ons orgaantransplantatiecentrum is onze hoofdafdeling voor het verdienen van geld. Haar bruto inkomen in 2003 was 16.070.000 yuan Van januari tot juni 2004 was het inkomen 13.570.000 yuan. Dit jaar (2004) is er een kans om de 30.000.000 yuan te doorbreken.” \[7]
De militaire betrokkenheid in het oogsten van organen breid zich uit naar de civiele ziekenhuizen. \[donor] Ontvangers vertellen ons vaak dat zelfs wanneer ze transplantaties ontvangen in civiele ziekenhuizen, de operatie uitgevoerd wordt door militair personeel.
Hier is een voorbeeld. Toen we in Azië waren om ons rapport te promoten, ontmoetten we een man die in 2003 naar Shanghai vloog om een nieuwe nier te verkrijgen voor de prijs van $20.000 USD die bedongen werd voor zijn vertrek. Hij werd opgenomen in het Eerste Volksziekenhuis, een civiele instelling en gedurende de daaropvolgende twee weken werden vier nieren gebracht voor testen aan zijn bloed en andere factoren. Geen van hen bleek compatibel vanwege zijn anti-lichamen; ze werden allemaal weggebracht.
Hij ging vervolgens naar zijn eigen land, en keerde naar het ziekenhuis terug ongeveer twee maanden later. Nog eens vier nieren werden op gelijkaardige wijze getest; toen de achtste nier compatibel bleek, kon de operatie succesvol uitgevoerd worden. Zijn acht dagen van herstel werden doorgebracht in het 85ste ziekenhuis van het volksbevrijdingsleger. Zijn arts was dr. Tan Jianming van de Nanjing militaire regio, die op bepaalde momenten zijn legeruniform droeg in het civiele ziekenhuis.
Tan droeg papieren met lijsten van toekomstige “donoren”, gebaseerd op verscheidene weefsel en bloedkarakteristieken, waaruit hij namen zou selecteren. Van de arts werd op diverse momenten gezien dat hij het ziekenhuis verliet in uniform en 2 à 3 uren later terugkwam met containers met nieren. Dr. Tan vertelde de ontvanger dat de achtste nier van een geëxecuteerde gevangene afkomstig was.
Het leger heeft toegang tot gevangenissen en gevangenen. Hun operaties zijn zelfs meer geheim dat die van de civiele regering. Ze zijn onvatbaar voor het rechtssysteem.
