Falun Gong: Culturele expressie
17 mei 2008
De wellicht meest onwaarschijnlijke en hoopvolle ontwikkelingen gedurende de jaren van onderdrukking in China is een dynamisch, creatief cultureel onderzoek geweest aan de zijde van Falun Gong waar dan ook.
Met vooruitgang in hun beoefening, hebben vele studenten van Falun Gong zichzelf smoorverliefd gevonden met traditionele Chinese cultuur. Velen beschrijven een nieuwgevonden gevoel van waardering en soms volkomen charme, met het culturele erfgoed waaruit Falun Gong geboren werd.
Een Falun Gong beoefenaarster voert een traditionele Chinese dans uit van de Tang Dynastie.
Dit culturele erfgoed gaat met name terug naar een tijdperk vóór het communistische bestuur. En, zoals velen het zien, naar een erfgoed dat onverenigbaar verschillend is van het Chinese marxistisch-leninistische gedachtegoed.
Terwijl de erfenis van het premoderne Chinese gedachtegoed een harmonieuze uitlijning opdraagt van het zelf met de natuur, de cultivatie van deugden, de omhelzing van kalmte en rust, en trouw aan “hemel”, heeft de communistische regering in China zaken opgehemeld zoals “klassenstrijd”, “atheïsme”, “vechten tegen de natuur” en de verplaatsing of regelrechte vernietiging van het traditionele gedachtegoed en cultuur. (Inderdaad, sommige wetenschappers beweren dat Falun Gong met zijn zeerste Chineesheid waargenomen werd als een ideologische bedreiging voor China’s marxistische heersers.)
Dus in recente jaren hebben velen van de Falun Gong hun culturele oorsprong verkend, vaak met kleurrijk effect.
Één van de eerste van zulke uitdrukkingen was de opname van kleurrijke kostuums van het Tang dynastie tijdperk in wat overigens erkennende mensenrechtenmarsen zouden zijn. Het oorspronkelijke idee was om mensen een kans te geven om een andere kant van Falun Gong te zien, i.e.: zijn culturele en persoonlijke kant.
Spoedig ontwikkelden zulke vertoningen tot serieuzere en uitgebreide culturele excursies. Verscheidene beoefenaars begonnen met het samenstellen van traditionele zang en muziek, welke ook spoedig gepresenteerd werd op allerlei openbare plaatsen. Anderen namen de pen en stelden traditionele Chinese tekst samen; nog anderen gebruikten de penseel en creëerden grote landschappen uit kleur en tekenpapier.
De laatste—de creatie van kunstwerken—vertegenwoordigd één van de duurzaamste en serieuste van dergelijke bezigheden. In 2004 hadden voldoende Falun Gong artiesten hun creatieve interesses gekanaliseerd om een volledige tentoonstelling te vormen welke bestaat uit meer dan ## schilderijen en beeldhouwwerken. De tentoonstelling reisde doorheen meer dan 20 landen en werd gezien door onnoemelijke duizenden.
De inhoud van de tentoonstelling weerspiegelt dicht, net als de andere Falun Gong kunsten, de twee zeer verschillende oriëntaties welke de voorstander op dit moment balanceert. De ene is het innerlijke spirituele leven van Falun Gong, de andere is de naar buiten gerichte actie in de wereld bedoeld om het lijden en onrechtvaardigheid in China te beëindigen. Schilderijen portretteren dus met gelijke aandacht het mediteren in stille rust en de ontvouwing van protestspandoeken op het Tiananmen plein.
Dans geeft een tweede inspanning weer, met elk stukje even serieus. Verscheidene centra voor uitvoerende kunsten werden gevonden tijdens het voorbije halve decennium door voorstanders, welke een nieuwe generatie verzorgt van toekomstige artiesten in een traditionele vorm van Chinese dans die zelfbewust “vrijgehouden is van communistische cultuur”.
Degenen die betrokken zijn in deze en andere creatieve bezigheden delen vaak mee dat het een deel is van hun beoefening, dat de twee geïntegreerd zijn en dit is naadloos zo. Er is een gelijke productieve aanvulling, eentje waarin de zuiverheid en rust van een innerlijk goedverzorgde naar buiten gerichte expressie vindt in een ongebruikelijk schoonheidskaliber. De Falun Gong artiest streeft naar zowel zuiverheid als diepte.
Velen zeggen uit zichzelf dat hun kunst veel minder een experiment is of een kwestie van zelfexpressie dan een gedisciplineerde communicatievorm; veel van de inspanning is gemotiveerd door een wens om dat gevoel van innerlijke schoonheid dat de beoefenaar geniet te delen met de kijker of luisteraar. Of om verschillende abstracte nummers te verlevendigen en stellingen met betrekking tot de vervolging in China. Het kan beschouwd worden als “altruïstische kunst”.
Andere vormen van culturele vernieuwing kan eveneens overal gemakkelijk gevonden worden onder de Falun Gong, bijvoorbeeld: de creatie van naschoolse programma’s welke focussen op de studie van Chinese cultuur, Falun Gong en morele opvoeding, meestal genaamd “Minghui Scholen”. Falun Gong websites publiceren ook overvloedig artikelen welke traditionele Chinese waarden verheerlijken zoals weergegeven in traditionele verhalen en filosofische verhandelingen.
In China wordt de meer openbare vorm van expressies helaas momenteel verboden. Hun culturele vernieuwing neemt een verschillende vorm aan, namelijk die van culturele breuk. In recente jaren hebben vele Falun Gong beoefenaars van China elkaar en degenen rondom hen in hun gemeenschap actief aangemoedigd om het gehele project van Chinees communisme te heroverwegen en om te proberen—of durven—in te beelden hoe de Chinese samenleving eruit zou zien bij afwezigheid van de heerschappij van het communisme.
Velen hebben geschreven dat de afwezigheid zulk een verandering, de echte bron en sterkte van Chinese identiteit—die onuitputtelijke bron van verhalen en waarden dat traditionele Chinese cultuur is—voor altijd begraven zal blijven, slapend en gewond. Of erger nog, een werktuig dat dus bestemd is voor de machinerie van de repressieve Partijstaat.
Daartoe heeft een breed scala van China’s Falun Gong actief een publicatie, getiteld Negen Commentaren op de Chinese Communistische Partij (Jiu Ping Gongchandang) verspreid in recente jaren. De resultaten tot dusver hadden niets tekort aan verbazing: de afwijzing van alle loyaliteit met Partijorganisaties door ongeveer 27 miljoen personen.
